نمایشگاه انفرادی نقاشی مریم مقدم با عنوان “تَن”

 

تن

تن


سال خلق اثر: 2017

100x120

اکریلیک روى بوم

سال خلق اثر: 2017

100x120

اکریلیک روى بوم

سال خلق اثر: 2017

130x160

اکریلیک روى بوم

سال خلق اثر: 2017

100x150

اکریلیک روى بوم

سال خلق اثر: 2017

135x145

اکریلیک روى بوم

بازتابى از جهان انسان است، انسانى که در تلاطم روزگار گاها دچار افول مى شود ناملایمات رو به زوال مى کشاندش اما با تلاشى مداوم، کشان کشان خود را به سوى روزنه امید سوق مى دهد.

در این آثار سعى بر این بوده که رنج ها و تلخى هاى زیست شده بیشتر با دفرمه ها و از ریخت افتاد نها به زبان تصویر ترجمه شوند.

و در نهایت تلاش انسان براى روى پا ماندن با تداعى فرم بدنى تخریب شده و پایدار به تصویر دوخته شده است.

” افتادگانى درتمناى ایستادگى“

تن، همان مفهومى است که بیش از هر چیز در مواجهه با طراحى هاى مریم مقدم با آن روبه رو مى شویم. تن؛ همان عرصه اى است که دنیاى معاصر هنر، آن را به کارزار خود تبدیل کرده است.

تنى که همواره یا نادیده گرفته مى شد یا به شکلى آرمانى به تصویر درمى آمد. حالا اما دنیاى معاصر، آن را در مرکز توجهات خود مى نشاند. این تن اما دیگر نمونه اى عالى و بى عیب ونقص از تناسبات طلایى دوران رنسانسى نیست بلکه این تن، تنى است کاملاً زمینى و دستخوش کاستى، فقدان و ناتوانى است. تنى که اینجا و اکنون مى تواند حضور داشته باشد و روایت گر دنیاى درونى و جهان بیرونى همان انسان باشد. انسانى که دیگر همچون نقاشى هاى داوینچى یا تندیس هاى میکل آنژ از قدرتى جادویى برخوردار نیست. تن انسان امروز، تنى است که گاه به گاه از پاى درمى آید و ایده آل هایش به محاق مى رود. تن هاى آفریده مریم مقدم از پاى افتاده اند و حتى مى توان گفت که به نظر خوار و خفیف شده مى رسند. با این حال طراحى هاى او از چنین تن هایى، همچنان قدرتمند و شکوه مند هستند. انسان هایى که مى توانند در نهایت از پاى افتادگى، شکوه مند به نظر برسند. ترکیباتى که از پاى افتاده اند و غالباً سرشان در ترکیب بندى دیدهن مى شود؛ حتى جنسیتشان هم اهمیت خاصى ندارد. فرم هاى اعوجاج یافته و در هم پیچیده شده تن گاه با رنگ هاى گرم، القاى التهاب و تنش مى کنند و گاه فضاى سرد ترکیب بندى، گویى روایتى از فردى در حال احتضار است .

ترکیب بندى ها، محکم و رنگ ها به درستى انتخاب شده اند، ضرب قلم ها از توانایى هنرمند در به تصویر کشیدن فرم هاى از ریخت افتاده تن، سخن مى گویند و در راستاى هدف او درنشان دادن تلاش و تقلاى انسان معاصر براى غلبه بر مصائبى هستند که او را احاطه کرده است. آن ها بیش از آن که یک تن باشند، دست ها و پاهایى هستند در تلاش براى زنده ماندن و درآمدن از وضعیت کنونى. تن هایى که تجلى دنیاى انسان هاى فروافتاده اند؛ فروافتادگانى در تلاش براى دوباره سرپا ایستادن، افول، زوال، رنج ها و تلخى هاى زیست شده، از ریخت افتاده، دفرمه، تخریب شده. این ها واژگانى هستند که مریم مقدم در گزاره یا استیتمنت هنریش از آنها براى به کلام کشاندن نقاشى هایش بهره مى گیرد، ولى این همه ماجرا نیست. فیگورهاى افتاده اما قدرتمند مریم مقدم، با همه تلاطم هاى روزگار، « کشان کشان » و « تلاشى مداوم » دست از مقاومت نمى کشند. آن ها با خود را به سوى روزنه امید سوق مى دهند و حتى با آنکه در اکثر آثار در حالتى افقى به سر مى برند اما تلاش براى ایستادن را از یاد نبرده اند. این پیکره هاى رنگین که گویى میان اندوه، رنج و سختى هاى زندگى غوطه ور هستند، باورى دارند و آن اینکه در برابر زوال، افول و تخریب مقاومت کنند. نبردى براى ایستاده زیستن حتى اگر از پاى افتاده باشند.

آرش سلطانعلى