هنرمندان بازنشسته نمی شوند، آن ها می میرند

ندایی، مردی که اسطوره می‌سازد
فوریه 19, 2020
نمایشگاه بین المللی پوستر Covid-19
می 26, 2020
کریستو هنرمند

کریستو هنرمند بلغارستانی

اثر کریستو

هنرمندان بازنشسته نمی شوند، آن­ها می­ میرند.

زیبایی، علم و هنر همیشه پیروز خواهند بود. این جمله را کریستو در سال 1958 در نامه­ ای به کارگزارش نوشته بود.

 

او چند روز پیش در 31 ماه می در سن 84 سالگی در خانه اش درنیویورک درگذشت. کریستو که هنرمندی اصالتا بلغارستانی بود، عمر خود را همراه با همسرش ژان کلود صرف خلق هنر مفهومی و به طور خاص هنر زمین و هنر محیطی کرد. آن­ها به کمک آثارشان بر ضرورت فعالیت هنرمند در جامعه معاصر برای آفرینش پدیده­ های زیبایی­ شناختی تأکید می ­ورزیدند و آثارشان به عمد همیشه نیازمند مشارکت جمعی بود.

آثار این دو به مردم کمک می کرد تا در یک تجربه گروهی هنری گرد هم آیند. از پروژه­ های بسته­ بندی گرفته تا اجراهای بزرگ در دل طبیعت، آثار هنری آن­ها فراتر از مرزهای نقاشی، مجسمه و معماری می روند. کریستو و ژان کلود توانستند به شکلی موقتی و فانی با حفظ نوعی زیبایی شناسی منحصر به فرد، اشیا و محیط را به تصرف خود درآورند. البته در این راه تکنولوژی به آن­ها کمک فراوانی کرد. کریستو و ژان کلود ساختمان­ های عمومی و مناظر طبیعی را با هویتی متفاوت و غریب از نو ارائه می­ کردند و با این کار نه تنها تصور همیشگی از آن منظره خاص را به چالش می­ کشیدند بلکه تن به محدودیت­ های ارائه اثر در گالری های هنری هم نمی­ دادند.  به گفته خودشان هنر آن­ها فریاد آزادی بود.

برخی از آثار مشهور آن­ها عبارتند :

از ساحل بسته بندی شده در استرالیا ( 1968-69)

پرده دره در کلرادو (1970-72)

حصار ممتد کالیفرنیا (1972-76)

جزایر احاطه شده در میامی (1980-83)

چترها در ژاپن و کالیفرنیا (1984-91)

بسته بندی ساختمان پارلمان مرکزی آلمان در برلین ( 1972-95)

دروازه ­ها در سنترال پارک نیویورک ( 1979-2005)

مصطبه لندن در دریاچه هایدپارک لندن (2016-2018)

این پروژه­ های بزرگ هر کدام ویژگی­ های منحصر به فرد خود را داشتند. مثلا مصطبه لندن، سازه هنری بود که با 7 هزار و 506 بشکه پلاستیکی 250 لیتری به رنگ‌های سفید و ارغوانی ساخته شد و با 20 متر ارتفاع تداعی‌گر مقبره‌های مصریان باستان و زیگورات‌های بین النهرین بود. این اثر که فرایند ساخت آن دوسال طول کشید، تقریبا به مدت سه ماه بر روی دریاچه هاید پارک لندن شناور بود. آثار او بر این نکته تأکید داشت که زیبایی میرا ست.

کریستو در مورد خلق آثار عظیم در مکان­ های عمومی می­ گفت ما می­خواستیم بر این واقعیت که بشر از چیزهای جدید م ی­ترسد، غلبه کنیم. کار ما این بود که آن­ها را متقاعد کنیم از آن لذت ببرند. اما قانع کردن مسئولان  منطقه یا مدیران محلی برای آغاز پروژه جدید بسیار سخت بود. اینجا بود که طراحی های آنها از پروژه به یاری­شان می­آمد و به دیگران کمک می­کرد تصوری از آن­چه قرار است درنهایت دیده شود، داشته باشند. با این حال، همیشه اوضاع خوب پیش نمی­رفت؛ کریستو حدود ۲۰ سال برای گرفتن مجوز پوشاندن یک رودخانه در ایالت کلرادوی آمریکا با الیاف مصنوعی تلاش کرد.

در سال 2009 همسرش ژان کلود درگذشت. وقتی از او درباره بازنشستگی اش پرسیدند با اشاره به غم از دست دادن او گفت: ” هنرمندان باز نشسته نمی­ شوند، آن­ها می­ میرند.”  به  گفته کارگزار او،  آخرین پروژه کریستو بعد از مرگ­اش اجرا خواهد شد. این پروژه  قرار است در پاریس  بر روی یک بنای یادبود جنگ جهانی از 18 سپتامبر تا 3اکتبر 2021 به اجرا درآید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *